Opis
Anna Ciarkowska pisze swoją ostatnią książkę. Teraz już może Anna Ciarkowska powiedzieć to głośno: ostatnią, bo przecież jest już, jak mówiła jej babcia, z brzega. Blisko, bardzo blisko, bo ile jej jeszcze zostało teraz, kiedy ma dziewięćdziesiąt osiem lat? Ile tygodni? Ile stron do końca? A zresztą, co na tych stronach, może tylko trochę wspomnień, przemielonych już tyle razy w opowieściach, może Anubis na ścianie pokoju w Domu Opieki, może ręce Czarnej składające jej ciało w białej pościeli?
Możesz po prostu opowiedzieć wszystko po kolei? – prosi ją wnuczka, i rzeczywiście, tak byłoby najprościej, napisać wszystko po kolei, od początku, a więc od pierwszej nitki wyciągniętej z babcinego swetra, przez uciekający siwy warkocz, aż po walizkę, w której zmieści się cały dom. Po kolei, całe swoje życie? Ale co w życiu jest nasze? Która opowieść jest naprawdę o nas?
Która do nas należy, skoro koniec każdego wątku trzyma zawsze ktoś inny? Która jest prawdziwa, skoro tkamy ją wszyscy, każdy ze swojej strony? A teraz, kiedy minęło prawie sto lat, zostało najważniejsze pytanie: do kogo należy ostatnie słowo?
Jak powstaje życie? Otóż z przecięcia dwóch żyć powstaje punkt.
Potem przez ten punkt przechodzą kolejne linie innych, linie przerywane, grube, przebiegające szybko, przystające w miejscu. Kiedy znika człowiek, znika punkt i cały ten niepowtarzalny splot, cały ten zbieg okoliczności, którym był.
(fragment)
