Zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę (art. 445 § 1, art. 446 § 4 oraz art. 446[2] KC)

Opis

Publikacja obejmuje dogmatycznoprawną analizę granic odpowiedzialności odszkodowawczej za szkody niemajątkowe z perspektywy trzech roszczeń uregulowanych w Kodeksie cywilnym. Pierwszym z nich jest roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę wywołaną uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia (art. 445 § 1 KC w zw. z art. 444 § 1 KC), drugim – za krzywdę powstałą w związku ze śmiercią najbliższego członka rodziny (art. 446 § 4 KC), zaś trzecim – za krzywdę powstałą w razie niemożności nawiązania lub kontynuowania więzi rodzinnej wskutek ciężkiego i trwałego uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia u najbliższego członka rodziny (art. 446[2] KC). Przeprowadzone badania pozwoliły na weryfikację hipotezy, czy obowiązujący na gruncie polskich rozwiązań prawnych model kompensacji szkód niemajątkowych za szkodę na osobie jest wystarczający i efektywny z punktu widzenia realizacji zasady równości wobec prawa, pewności prawa i przewidywalności rozstrzygnięć sadowych, a także efektywności dochodzenia roszczeń.